Οι τεκτονικές ή λιθοσφαιρικές πλάκες της γης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια [πηγή]

Γήινες τεκτονικές πλάκες

  Η λιθόσφαιρα της Γης χωρίζεται σε μικρό αριθμό τεκτονικών πλακών που βρίσκονται σε επαφή και κινούνται «επιπλέοντας» πάνω στον μανδύα της. Αυτές, σύμφωνα με τη θεωρία των λιθοσφαιρικών πλακών, βρίσκονται σε αέναη κίνηση στη διάρκεια του γεωλογικού χρόνου, ένδειξη του ζωντανού χαρακτήρα του πλανήτη. To μεγαλύτερο μέρος της σεισμικής δραστηριότητας της Γης συμβαίνει κοντά στα όρια αυτών των πλακών. Η εξωτερική λιθόσφαιρα συντίθεται από δώδεκα περίπου μεγάλες πλάκες και αρκετές μικρότερες. Εντός της οριοθέτησης της κάθε πλάκας, τα πετρώματα του γήινου φλοιού κινούνται ως ενιαίο άκαμπτο σώμα με μικρή κάμψη και λίγες ηφαιστειακές ή σεισμικές εκδηλώσεις. Tα όρια των πλακών καθορίζονται από στενές ζώνες, πάνω στις οποίες εκδηλώνεται τo 80% της ηφαιστειακής και σεισμικής δραστηριότητας.

Οι τεκτονικές πλάκες [πηγή]

Τα όρια των λιθοσφαιρικών πλακών διακρίνεται με βάση την κίνησή τους ανά περιοχές σε:

α. συγκλίνοντα, όταν οι γειτονικές λιθοσφαιρικές πλάκες πλησιάζουν η μία την άλλη (οπότε και καταστρέφεται φλοιός) γιατί η μία πλάκα βυθίζεται κάτω από την άλλη,

β. αποκλίνοντα, όταν οι γειτονικές λιθοσφαιρικές πλάκες απομακρύνονται η μία από την άλλη (οπότε και παράγεται φλοιός) γιατί από το κενό ανάμεσα στις δύο πλάκες βγαίνει υλικό και ψύχεται δίνοντας έτσι νέο φλοιόκαι

γ. πλευρικώς ολισθαίνοντα, όταν υπάρχει πλευρική κίνηση μεταξύ των λιθοσφαιρικών πλακών χωρίς παραγωγή ή καταστροφή φλοιού.

Για κάθε περίπτωση από τις παραπάνω υπάρχουν σήμερα ζώνες που λειτουργούν ως ακτουαλιστικά πρότυπα, ζώνες δηλαδή στις οποίες συμβαίνουν σε κάποιο από τα στάδιά τους, γεωτεκτονικές διεργασίες σύγκλισης, απόκλισης ή πλευρικής ολίσθησης αντίστοιχα.

Ενδεικτικά:

Σύγκλιση, καταστροφή φλοιού και δημιουργία αναγλύφου (ορογένεση) συμβαίνει μεταξύ Ευρασιατικής και Αφρικανικής πλάκας,Ιαπωνικής και πλάκας του Ειρηνικού

Απόκλιση, δημιουργία φλοιού και άνοιγμα ωκεανού συμβαίνει στον Ατλαντικό ωκεανό κατά μήκος ενός νοητού εγκάρσιου άξονα (μεσωκεάνια ράχη)μέρος της οποίας αποτελεί και η Ισλανδία οπου εκεί έχει αναδυθεί από την θάλασσα

Πλευρική ολίσθηση συμβαίνει μεταξύ των πλακών του Ειρηνικού και της Β. Αμερικής, κατά μήκος του ρήγματος του Αγ. Ανδρέα (Los Angeles)

Αν και η πλευρική έκταση των τεκτονικών πλακών σήμερα είναι καλά καθορισμένη, αυτό που θεωρείται αβέβαιο είναι το πάχος τους. Ωστόσο, σύμφωνα με υπολογισμούς που έχουν γίνει, η πλάκα σπάνια υπερβαίνει τα 145 χλμ. βάθους. Κάθε πλάκα συντίθεται από μια συμπαγή μάζα πετρωμάτων. Η ζώνη των πετρωμάτων αυτών ονομάζεται λιθόσφαιρα, για να διακρίνεται από τη βαθύτερη ασθενόσφαιρα, στην οποία τα πετρώματα βρίσκονται σε μεγαλύτερη θερμοκρασία και έτσι υφίστανται πλαστική παραμόρφωση, όταν υπόκεινται σε τεκτονικές πιέσεις. Οι κινήσεις του μανδύα προκύπτουν από την ανάγκη να μεταφερθεί στην επιφάνεια της Γης η θερμοκρασία που παράγεται εξαιτίας της ραδιενεργού εξασθένισης. Για αυτό, άλλωστε, τα πρότυπα μεταγωγής της ενέργειας ποικίλλουν ανάλογα με το χρόνο. Αυτό φαίνεται ορισμένες φορές από τις αλλαγές στα όρια των πλακών. Για παράδειγμα, η εξασθένιση που σχημάτισε τις δυτικές οροσειρές της Βόρειας Αμερικής, σταμάτησε πριν από 10 εκατομμύρια χρόνια περίπου, αν και κάποια δραστηριότητα συνεχίζει να ενεργοποιεί ηφαίστεια και σεισμούς, στο όρος της Αγίας Ελένης, στην Ουάσινγκτον και την Αλάσκα.

Παραπομπές 

↑ Nancy Neal-Jones, Cynthia O'Carroll (12 Οκτ 2005). "New Map Provides More Evidence Mars Once Like Earth". NASA. Ανακτήθηκε την 25 Φεβ 2012.

Το βίντεο μας δείχνει τις κινήσεις των τεκτονικών πλακών της γης κατά τα προηγούμενα 650 εκατομμύρια χρόνια. Προς το τέλος παρατηρείστε την ταχύτατη μετακίνηση της Ινδίας μέχρι να συγκρουστεί με την Ευρασία.

Η άλωση της Κωνσταντινούπολης

Ένα πολύ κατατοπιστικό και καλοφτιαγμένο ντοκιμαντέρ για την άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Αντιγράφουμε από την περιγραφή του:

Πεντακόσια πενήντα πέντε χρόνια μετά την Αλωσης της Πόλης και τις δραματικές εξελίξεις που οδήγησαν στην οριστική πτώση του Βυζαντίου και στην άνοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το National Geographic έρχεται να προσφέρει στο παγκόσμιο κοινό ένα συγκλονιστικό οπτικοακουστικό λεύκωμα: «1453: Η Αλωση της Πόλης».

Περιλαμβάνει ένα πολυτελές σκληρόδετο βιβλίο και ένα DVD-ντοκιμαντέρ παραγωγής 2007-08, τα οποία βασίζονται στο αρχειακό υλικό του National Geographic, συνδυασμένο με σπάνια ντοκουμέντα, ιστορικές μαρτυρίες και κινηματογραφικές λήψεις σε όλους τους τόπους στους οποίους εξελίχθηκαν τα γεγονότα.

Με τη σφραγίδα ενός φορέα αδιαμφισβήτητου κύρους, το έργο αποτελεί πολύτιμο απόκτημα για τη βιβλιοθήκη κάθε ελληνικού σπιτιού, ενώ αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα για τις ελληνικές οικογένειες που έχουν ρίζες στην Κωνσταντινούπολη.

Στο ντοκιμαντέρ που κυκλοφορεί σε DVD ξεδιπλώνονται με τον ανυπέρβλητο τρόπο του National Geographic, με δύναμη και καθαρότητα, τα συνταρακτικά γεγονότα που οδήγησαν στην Αλωση. Με εντυπωσιακό κινηματογραφικό υλικό από τη σύγχρονη Κωνσταντινούπολη, τη Βενετία, τη Φλωρεντία και αλλού, το DVD αναπλάθει και προβάλλει την ιστορική αλήθεια εκείνης της κοσμογονικής εποχής.

Στο πολυτελές βιβλίο-λεύκωμα καταγράφεται όλη η πορεία από την πολιτική κατάρρευση του μεσαιωνικού Ελληνισμού στη Μικρά Ασία (1071-1081) μέχρι την καταστροφή της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204 και από την εμφάνιση των Οθωμανών στην Ευρώπη και την πρώτη πολιορκία της Πόλης το 1394 μέχρι τη σθεναρή ύστατη αντίσταση των Βυζαντινών σε ξηρά και θάλασσα κατά την πολιορκία του 1453. Κείμενα εποχής, γκραβούρες, χάρτες και άλλα σπάνια ντοκουμέντα εικονογραφούν όλα τα τραγικά γεγονότα που οδήγησαν στην αρχή του τέλους και, τελικά, στην πτώση, με όλες τις δραματικές επιπτώσεις για το λαό της Πόλης αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο.

     

Ξενάγηση στο Ζωολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου Πατρών

Εμείς, η Ε τάξη του 48ου Δημοτικού Σχολείου Πάτρας, θέλουμε να ευχαριστήσουμε, από το βάθος της καρδιάς μας, την Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Πατρών κα. Εύα Αθανασοπούλου-Γιαγιά, μέλος της επιτροπής του Ζωολογικού Μουσείου του Βιολογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών, για την ξενάγηση που μας έκανε στο Μουσείο. Και μάλιστα μας ξενάγησε μια μέρα που το Μουσείο κανονικά δεν δέχεται επισκέπτες για να μας διευκολύνει να το συνδυάσουμε με την επίσκεψή μας στο Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών. Και πάλι σας ευχαριστούμε πολύ.

Και μια φωτογραφική ξενάγηση στο μουσείο (οι φωτογραφίες σε τυχαία σειρά) για να σας πείσουμε να το επισκεφτείτε κι εσείς στην πρώτη σας ευκαιρία:

ΑΤΙΑ

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο της Βικιπαιδείας με την ευκαιρία των μαθημάτων του βιβλίου της γλώσσας που μιλάνε για επιστημονική φαντασία, μυστήρια, ΑΤΙΑ (UFO) και εξωγήινους!

_________________________________________________

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια [πηγή]

Υποτιθέμενο ΑΤΙΑ

Ο όρος Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα (ΑΤΙΑ) ή UFΟ (Unidentified Flying Objects) αναφέρεται σε αντικείμενα τα οποία εμφανίζονται στον ουράνιο θόλο ή μερικές φορές και στοδιάστημα και δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε γνωστά ανθρώπινα κατασκευάσματα ή σε αντίστοιχες δημιουργίες της φύσης.

Τα ΑΤΙΑ έχουν συνδεθεί εδώ και χρόνια με την ύπαρξη ευφυών όντων από άλλους πλανήτες και τις σποραδικές επισκέψεις τους στον πλανήτη μας. Κατά τη θεωρία αυτή, τα ΑΤΙΑ είναι τα μεταφορικά σκάφη (διαστημόπλοια) των εξωγήινων αυτών όντων από τον πλανήτη τους στο δικό μας ή και αλλού.

Έχουν αναφερθεί θεάσεις τέτοιων αντικειμένων σε όλο τον κόσμο, όπως και στην Ελλάδα. Έχουν παράξενα σχήματα, μα τα περισσότερα τείνουν να υιοθετούν συχνότερα το σχήμα του δίσκου ή του πούρου. Από αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό καθιερώθηκε διεθνώς να αναφερόμαστε σε τέτοιου είδους αντικείμενα και ως «ιπτάμενοι δίσκοι».

Τα φώτα που συνήθως τα περιβάλλουν, είναι πολύχρωμα και εκτυφλωτικά, κινούνται με ταχύτητες και εκτελούν ελιγμούς με τέτοιο θαυμαστό τρόπο που η σημερινή γήινη τεχνολογία αδυνατεί να αναπαραγάγει ή και να εξηγήσει ακόμα.

Αυτή η υπόθεση περί εξωγήινης επέμβασης, παραμένει αναπόδεικτη και μόνο μια εικασία, η επικρατέστερη μέσα στης πολλές που υπάρχουν και προσπαθούν να δώσουν μια εξήγηση στο φαινόμενο αυτό, που ανά χρονικές περιόδους στην ιστορία του ανθρώπου πραγματικά λαμβάνει διαστάσεις «επιδημίας».

Στις 10 Οκτωβρίου 1996 στις 5.20 μ.μ. μια νεαρή γυναίκα στο Νιούτον του Ιλινόις ξαφνιάστηκε από τις ανήσυχες φωνές των παιδιών της. Όταν βγήκε στην αυλή είδε μια μεταλλική συσκευή σε σχήμα πούρου που αιωρούνταν σε ύψος 15 μέτρων πάνω από τη γη. Το ελλειψοειδές αυτό αντικείμενο φαινόταν να έχει 6 μετρά μήκος και 2,5 μετρά πλάτος και περιβαλλόταν από ένα μπλε φωτεινό πέπλο. Ξαφνικά, ανέβηκε και χάθηκε με απίστευτη ταχύτητα.

Στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας στις 10 Σεπτεμβρίου 1967, τρεις ψαράδες είδαν έναν «ιπτάμενο δίσκο» να πέφτει στη θάλασσα και στη συνέχεια μάζεψαν τα συντρίμμια του. Μέτα από χημικές αναλύσεις διαπιστώθηκε ότι αυτά τα κομμάτια ήτα από μαγνήσιο καθαρότητας ανώτερης από αυτήν που επιτυγχάνεται με τις συνηθισμένες μεθόδους. Αυτό ενίσχυσε τις πιθανότητες ότι επρόκειτο για εξωγήινο σκάφος.

Σημειώσεις

Ο όρος ΑΤΙΑ που τυγχάνει κατά ελληνική μετάφραση αρκτικόλεξο του αντίστοιχου αγγλικού UFO υιοθετήθηκε το 1953 από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ (USAF). Παλαιότερος όρος ήταν «ιπτάμενος δίσκος» που χρησιμοποιείται ακόμη σε χώρες της Ασίας και περιορισμένα στην Αυστραλία. Αντίθετα οι Ρώσοι υιοθέτησαν για τα ίδια αντικείμενα τον όρο «ιπτάμενο ημικυκλικό δρεπάνι».

Το 1948 η USAF συνέστησε ειδικό φάκελο επίσημων αναφορών ΑΤΙΑ με τον τίτλο «Γαλάζια Βίβλος». Μέσα σε 20 χρόνια, (μέχρι το 1969) περιείχε 12.620 αναφορές θέασης ΑΤΙΑ. Μετά την αρνητική εισήγηση επίτροπής Κόντον σταμάτησε η τήρησή του. Αντίθετα ο Καναδάς συνέχισε την επίσημη καταγραφή όπου ετήσιες αναφορές έφθαναν τις 750. Παρόμοιους φακέλους τήρησαν με λιγότερες όμως αναφορές η Αγγλία, η Σουηδία, η Δανία, η Ελλάδα, η Αυστραλία κ.ά. με την εντολή όμως να καταστρέφονται μετά πενταετίας.

Δείτε επίσης: Συμβάν του Ρόσγουελ